Inleiding bij de derde druk
De bloemen, in dit boekje beschreven, worden bekeken op een specifieke wijze, vanuit de hoek van de lilaca. De lilaca bestudeert de werkelijkheid van alle materie die er bestaat: dat zijn de werelden van materie en energie achter de oppervlakteverschijning van de wezens en dingen maar ook de oppervlaktematerie daarvan.
De meeste mensen zien alleen de oppervlakte: het lichaam van de steen, de plant, het dier en de mens. Achter de oppervlakte is oneindig veel meer te zien, er werken allerlei energieën en krachten. Met deze lila visie, die iedereen kan ontwikkelen als hij dit wenst, kan men aanschouwen wat ieder wezen in de kern is. Ook de bloemen geven iets weer van wat zij in de kern zijn, ook al zijn zij in de evolutie nog geen verder uitgegroeide wezens, zoals de mens. Zij kunnen wel op een meer globale wijze een uitdrukking zijn van een gezicht van de Ene, het licht dat alle lichten is.
Bloemen zijn momentopnamen van realiteiten die op zichzelf eeuwig en altijd zullen bestaan. Met een lila visie kan men aan de uitstraling van de bloem zien, wat dat bepaalde aspect is op een bepaald moment.
Dat wat een bloem uitstraalt kan op ieder moment anders zijn, en het hangt ook af van de staat van de persoon die zich op die bloem concentreert. Zo kan het gebeuren, dat tien mensen die zich op een bloem concentreren, tien verschillende aspecten daar van naar voren brengen. Alleen met een lila visie kan de bloem in zijn wezen worden doorgrond.
In dit boekje, dat geschreven is in de jaren dat Sunya de la Terra een waarheidswezen was, komt vooral het waarheidsaspect van de bloemen naar voren.
De terminologie in de teksten is aangepast aan de termen die heden ten dage in de lilaca worden gebezigd. Want deze jonge wetenschap is nog steeds in verandering, en steeds weer worden de ontdekkingen bekeken vanuit het zicht wat er op dat moment is, wat tevens inhoudt bijstellen van voorgaande inzichten en terminologie.
Sant Julià de Lòria, 6 december 2007